AĞLASA DA GURURLUYDU
Biz Türk Milleti olarak Askere giderken hep güle oynaya, davul zurna çalarak gideriz. Vatan görevi bizim için kutsaldır. Vatanımızın bir karış parçası için canımızı vermeye hazırız. Vatanımızı satmaktansa ölürüz.
Geçen gün bir yolculuk esnasında, otobüsle girdiğimiz terminalinde askere giden geçlerimizin uğurlama töreni ile karşılaştım.
O akşam otobüs terminali bir başkaydı. Davul zurna çalarak gelen kalabalığı görünce, önce düğün alayı sandın. Baktım ki, çocuklarını askere gönderen bir aile, konvoy halindeki arabalarından elerinde ki Türk Bayrakları ile indiler. “En büyük asker bizim asker” sloganlarıyla terminali inletiyorlardı.
Konvoyda kimler yoktu ki. 80 yaşında ki teyze asasına dayanarak zor yürüyordu, ama vicdanı rahat etmemiş terminale kadar gelmişti. Kucağında çocuğu ile gelen anneler, çocuğunun elinden tutup gelenler, delikanlılar, genç kızlar, amcalar, dayılar hepsi oradaydı.
Herkes sevinçle asker adayını kucaklıyor, öpüyordu. Onun cebine kimseye belli etmemeye çalışarak harçlık sokuşturuyorlardı. Onu da bir usulü adabıyla yapıyorlardı. Hem asker adayını üzmeden, hem de harçlık veremeyecek olanlara fark ettirmeden
Giyiminden fakir bir ailenin kızı olduğu hemen belli olan, bir kız kalabalıktan biraz uzakta duruyor, gizli gizli ağlıyordu. Ağlamak dedikse öyle bağırıp çağırmak değil, sadece gözlerinden boncuk boncuk damlalar süzülüyordu pembe yanaklarına. Ağlasa da, nişanlısı askere gittiği için gururluydu, başı dimdikti.
Bu sevgi var ya, elle tutulmayan, gözle görülmeyen, ama insanın içine girdimi, uykusunu bölen, hayatını altüst eden. Bu sevgi var ya bu sevgi, bambaşka başka bir şey. Kızda biliyor nişanlısı askere gitmesi lazım. Askere gitmeyeni adamdan saymadıklarını, ama yinede sevgiye yenik düşerek arkasından ağlamadan yapamıyor. Nişanlısına bakarken, “Sen bakma benim ağladığıma, sen vazgeçtim gitmek istemiyorum desen, ben zorla gönderirim” der gibi bakıyordu.
Otobüs kalkarken hep beraber, terminalden çıkıncaya kadar, otobüsün yanından koştular. Otobüs gözden kayboluncaya kadarda arkasından el salladılar.
O akşam; orada bir asker uğurlamasında, sevgiyi, saygıyı, mutluluğu, hüznü, gözyaşını hepsini beraber gördüm.
|
Tarsus’ta bir ilk olarak Comenius asistanship projeleri kapsamında comenius asis