Bekir ZORBA | ALAMANCI ALMAN OLDU | Mersin İstikbal Gazetesi

ALAMANCI ALMAN OLDU

Bekir ZORBA
bzorba66@hotmail.com

ALAMANCI ALMAN OLDU

Geçenlerde bir haber başlığı,”Alamancı, Alman oldu” şeklinde atılmış. Başlık cuk diye oturdu. Aslında bu başlık bir anlamda, bugün 50. yılını bitiren, Avrupa’ya göçün kısa bir özetidir. Haberin konusu: Federal Almanya’nın, Aşağı Saksonya Eyaleti’nde (Niedersachsen) Kadın-Aile ve Sağlık Bakanlığına getirilen, Hıristiyan Demokrat Partili(CDU) Aygül ÖZKAN’la ilgili. Aygül ÖZKAN; siyasetçi kimliğinin yanında başarılı bir üst yönetici, Almanya doğumlu hukuk okumuş, 2. kuşak Türk asıllılardan. Halen 4. kuşak göçmenlerin yaşadığı Almanya’da, hemen her alanda kendini kanıtlamış, başarılı işlere imza atmış binlerce insanımızın olduğunu biliyoruz. Türkiye kökenli “Almanlar” Almanya’nın ekonomik, sosyo-kültürel hayatına damgalarını vurmaya başladılar.

Unutmayalım, kendi kulvarında başarılı olan her Türkiye kökenli insan, Avrupa’daki olumsuz “Türk imajının” düzelmesine yardımcı olmaktadır. Ancak, Almanya’da güçlenen Almanlaşan Türkler, Türkiye kamuoyunda giderek azalan ilgiye maruz kalmaktalar. Bu da Avrupalı Türklerin ülkemizde eski ekonomik ve sosyal ağırlıklarını yitirdikleri anlamına gelir. Peki, bu günlere nasıl gelindi, kısaca neler yaşandı? İnsan ister istemez nereden nereye? Diye sormadan edemiyor. Anadolu köylüsünü, kara trenlere tıkıp, Avrupa’nın göbeğine yolladık. Aynen “Eti senin kemiği benim” misali. Yaban ellerde onlara pek destek olamadık; ama onlardan çok şeyler bekledik.

60’lı yıllarda başlayan yurt dışına işçi gönderme; Cumhuriyet tarihinin ciddi anlamda ilk dışa açılımıydı. 2. Dünya Savaşı sırasında yaşanan büyük insan kaybı ve savaş sonrası Avrupa’nın yakaladığı hızlı kalkınma trendi, büyük çapta işgücüne gereksinim yarattı. İşçilerin çoğunluğunun Almanya’ya gitmesi, Onlara Alamancı denmesine sebep oldu. 70’li, 80’li yıllarda adeta “döviz fakiri” olan ülkemiz, işçi dövizleri ile uzun süre ayakta kalmaya çalıştı. 1980 yılında toplam yıllık ihracatımız 3 milyar dolar iken (şimdi 110 milyar) dışarıdan gelen 1–2 milyar dolar işçi dövizi, döviz girdi kaleminin 2. sırasını oluşturuyordu. O dönemlerde Türkiye’de sınırlı sayıda ithal araç olması, yurt dışından gelen İzincilerin dikkat çekmelerine yol açardı. İzin zamanları adeta bir “Alamancı Şovuna” dönüşmekteydi.

İlk başlarda geçici gibi görünen göç olgusu, zamanla kalıcı hale dönüştü. Kalıcılık; göç alan ülkelerin işine pek gelmemektedir. Avrupalıların nüfus oranları negatif seyir izlemektedir. Oysa Türklerin sayıları gerek aile birleşimi, gerek yüksek doğum oranları ile sürekli artmaktadır.

Duvarların yıkılması, para birliğine geçiş, AB’nin genişlemesi ve yaşanan ekonomik krizler, yabancı aleyhtarlığını, ırkçılığı körüklemektedir. Ancak göçün 50. yılında Avrupa’ya çalışmaya gidenler; kendi göbeklerini kendileri kesti. Çalıştılar, sabrettiler ve sonunda oralarda tutundular, kendilerini kabul ettirdiler. Gelinen noktada; Anavatan’la ilişkiler zayıflamaktadır. Öyle ki; hemen her yıl yapılan izinler, akraba bağları giderek azalmaktadır. Hatta tatillerini bile Türkiye dışında geçirmekteler. Oysa AB sürecinde, müzakere eden bir ülke olarak ilişkilerimizin, daha güçlü olması gerekir. Bu bağlamda bir “Dış Türkler Bakanlığının” kurulması, son derece gerekli ve yararlı olacaktır.

Bu yazı 1407 kere okundu

Bu Yazıyı Paylaş: