Hangi Gençlik?

Elinde cep telefonu, önünde bilgisayarı olan mı?

Ülke meselelerine kafa yoran mı?

Aslında her iki işlevi bir arada götürenidir esas olan.

Epeyce bir süre önce ‘günümüz gençliği’ başlığıyla gençliği irdelemeye çalışmıştım. Gençlerden de çeşitli tepkiler almıştım. Orada tepkisiz, çevreye ve olaylara ilgisi az olan ve teknoloji tutkunu bir genç nesil geldiğinden bahsetmiştim. Bu tanımlardaki genç nesil aynı sıfatlarla var olmaya devam ediyor. Hatta şu teknoloji tutkusu daha da artmış olarak.

Bütün gençlik bu şekildedir diye bir önyargıda bulunmak istemem. Ama genel anlamda bakıldığı zaman, gençlerimizin büyük bölümü, tüm zamanlarında, elindeki cep telefonunda veya önündeki bilgisayarında oyun oynamakla meşgul. Hatta bazen daha da abartılısı, internette arkadaşlarıyla karşılıklı oynarken elinde cep telefonuyla da oyunu yönlendiriyorlar. Bunları niye yapıyor bu çocuklar diye eleştirmek adına yazmıyorum. Bir kısım gençliğin, teknolojinin sunduğu eğlencenin nasıl da esiri olduğunu söylemeye çalışıyorum. Bu kadarı biraz fazla demek istiyorum. Sebebini de onlar olarak değil biz büyükler olarak görüyorum.

Batı emperyalizminin bir silahı da dünya gençliğini teknolojik eğlencelerin esiri kılmak değil midir? O silah ‘Siz önünüzdeki oyunlarla oyalanın biz dünyayı fethederiz’ mantığı değil midir? Düşünen, üreten, mantık yürüten bir gençlik istenmemektedir kısacası. Öyle bir sundular ki oyunları çocuklarımızın önüne almamak için direnebiliyor muyuz?

İstisnalar yok mu? Var tabi ki. Ülke meselelerine kafa yoran, kendilerince bir şeyler yapmaya çalışan, düşünen, sorunlara çözüm arayan gençlerimiz de var. Ancak yeterli değil. Türk gençliği, bilgili, üretken, düşünen, kafa yoran ve aynı zamanda eğlenebilen gençlik olmak zorundadır.

Dün yazıştığım bir genç bana umut verdi. Abdullah Sakar adındaki bu genç Mersin’in Gözne beldesinde oluşturdukları bir girişimin öncülüğünü yapıyor. Gözne Gençlik Girişim Grubu adını verdikleri oluşumda genellikle üniversiteli gençler yer alıyor. Amaçları beldedeki gençleri bir çatı altında toplarken her türlü gelişim ve bilinçlenme yönünde çaba göstermek, kendi sorunlarıyla yakından ilgilenmek. Şimdilik siyaset yapmayı düşünmüyorlar ama iyi bir siyasi çalışmanın da temeli böyle atılır zaten.

Gözne, Mersin’in Toroslar üzerindeki yaylalarından birisidir. Mersin’e 25 km. mesafedeki bu beldenin yerleşik 3000 civarındaki nüfusu yazları epeyce artıyor. Bu gençlere destek veren Emekli öğretmenim Mehmet Şahin sayesinde haberdar olduğum Gözne Gençlik Girişim Grubu beni umutlandırdı. Çalışmalarını daha yakından takip edeceğimi umut ediyorum. http://groups.google.com/group/goznegenclikgelisim adresinden faaliyetlerini izlemek mümkündür.

Bir süre önce gene bir gençle yazışmıştık, daha doğrusu onun benden destek istemesi sonucu tanışmıştık. Şanlıurfa’nın Suruç ilçesinin su problemi ile ilgili bir kampanya başlatan İskender Yüksel adındaki bu genç, Ege Üniversitesi öğrencisi idi, bu yaz mezun oldu. İskender, Suruç su kampanyası dışında da sosyal anlamda çok faal olan ve birçok çalışması bulunan bir gencimiz.  Üniversite festivallerini organize edip yürütmek, öğrenci konseyi başkanlıkları yapmak gibi.

Suruç, Şanlıurfa’nın geri kalmış ilçelerinden birisidir. En büyük sorunu da susuzluktur. İçme ve sulama suyu problemi had safhadadır. 50-60 km. uzağındaki Atatürk Barajı suyu bile derdine deva olamamıştır. Sebebi de ihmalkârlıktır, başka bir şey değil. Uçsuz bucaksız verimli toprakları olmasına rağmen, susuzluk sebebiyle Suruç halkı geçimini sağlayabilmek için başka bölgelere tarım işçiliğine gitmektedir. İşte Suruçlu üniversite öğrencisi İskender Yüksel, Suruç dışında olmasına rağmen, Türkiye gündemine oturmuş bulunan Suruç’un su meselesi için bir kampanya başlattı. Hem de tek başına, sadece abisiyle birlikte yürüttüğü www.surucsuistiyor.com sitesini kurdu. Bu kampanyayla sesini her yere duyurmak istiyor. Sonuç bir yana, niyet önemli burada. Sorunlarıyla ilgilenecek gençler lazım bize. Eminim ki İskender de yeri geldiğinde bilgisayarda oyun oynuyordur. Ama çok önemli bir sorununun da farkında olmuş ve bu konuda bir öncülük yapmak istemiş.

Gençlik deyince lise gençliğinden başlayıp üniversiteye uzanmak gerekir. Bugün özellikle lise gençliği büyük bir boşluk içerisindedir. Kendilerine yön ararken yönlerini şaşırabilecekleri o kadar çok olumsuzlukla karşı karşıyalar ki saymakla bitmez. Üniversitelere gelince, ülke politikaları yönünde bilinçli mücadeleci bir üniversite gençliği arayışı içerisindeyiz maalesef. Bugün üniversitelerimizin tek açmazı türbanmış gibi bir atmosfer yaratılırken, üniversitelerde yapılan tek siyaset türban odaklı hale getirilmiştir.

Yazının başında ‘hangi gençlik’ diye sormuştum.

Elinde cep telefonu, önünde bilgisayarı olan mı, yoksa ülke meselelerine kafa yoran mı, demiştim. Tercihim her ikisini de bir arada yapandır. Bilgisayarını ve telefonunu elinden düşürmeyen bir genç, sınırımızda patlak veren Rus-Gürcü Savaşına da kafa yorabilmeli, kendi şehrindeki susuzluğu ya da gençliğin sorunlarını da düşünebilmeli. Bu sorumluluklar onların ama sorumluluğu yüklemek de biz büyüklerin görevidir. Genç nesli, yaşama dair her zorluktan uzak tutarak onlara hayatı öğretmek mümkün değildir.

18.08.2008

dsucuka@hotmail.com

Bu yazı 1373  kere okundu