Sizden gelenleri paylaşıyoruz. Okurumuz Özgür Kurt, içinden geçenleri yazdı, bizde sizlerle paylaşıyoruz.  

Bize Ne Oldu?

Saygıdeğer okuyucular, uzun bir zamandan sonra kalemi elime aldım. Duygu ve düşüncelerimizi yazma, paylaşma gereğini hissettim. Yazıda benim prensibim vardı. Siyasi konuları yazmamalıyım diye. Ama anladım ki memleketimde ki gündem bizlerin duygu ve düşüncelerini bakış açımızı etkileyip, hayatımıza yön veriyor.

Gelelim konuya; Fransa’nın Sarkozi’si güya seçim yatırımı için Türkler Ermeni’ye Soykırım yaptı tasarısını getirmiş. İlkokul mezunu ev hanımı biri olarak bu bana inandırıcı gelmedi. Sordum bizim insanımız medyayı nasıl takip ediyor diye? Bu konuları sorgulayacak, düşünecek gücü yok mu? Uyuyor veya uyutuluyor mu? Ermeni soykırımı iddiası yıllardır Temcit pilavı gibi ısıtılıp-ısıtılıp karşımıza çıktı. Şimdide önümüzde istersen yeme. Türk Milletinin yapmadığı soykırım tasarısının ardında sadece Sarkozi mi var?  Külliyen yalan, hem de kuyruklu yalan. Neler dönüyor? Ah-ah ediyor ve Türkiye’min geldiği noktaya vah -vah diyorum.

Neden mi? Daha 5–6 yıl önce AB sevdasıyla toplumumuzun gözünü boyayan veya gündem oluşturanlar, şimdi AB adlı sevdanın gerçek yüzünü görsün. Her şey ortada. Fransız, İngiliz, Alman, Yunan v.s. karmasından oluşan AB adlı seraba ne oldu? Bizim bu kara sevdamızın yerinde yeller mi esiyor? Hoş birde tutulduğumuz, layık olduğumuz AB’ye bakalım. AB kim? bize yar olur mu? Biz ki Türk İslam Medeniyetinin geride kalanları, AB adlı sevdaya kandık veya kandırıldı. Bizde yar; ana, baba, dede, nine, kız, oğlan olabilecek bu kelimelerin içini dolduracak, Türk İslam davasıyla yetişen donanımlı insandır. Bizim sevdamız, Kızıl Elma’dır. AB değildir. Kaldı ki AB adlı sevdaya kalalım. Sonuç ortada, bu sevdanın sonu yok. Velhasıl var diyelim. Dini, dili ve de geçmişten kuyruk acısı olan sevdadan bize hayır gelir mi? Biz mecnun olduk ama karşımızdaki Leyla değil. AB adlı sevdanın niyeti aşk, vuslat değil. Niyetleri; Bizim Ferhat, Şirinimizin, Kızıl Elmamızın, al gülümüzün, bayrağımızın, hilalimizin, Fatihlerin, Kanunilerin, Yunusların, Mevlana, Aşık Veysel, Karacaoğlan gönüllülerinin genleriyle oynamak.

Sözün özü, bu sevdadan hayır yok, şer var. Yar diye yandıksa, AB serap, susuzluğumuza çare memleketimin topraklarında, tarihimizin sayfalarında, kitapların harflerinde, insanımızın yüreğinde, Türk İslam davası diye nabız atan bilekte. Biz buyuz, bizde bunlar varsa biz ve bizler oluruz. Çözüm bizim içimizde. Bizden biri bizimle çalışır ve güçlenirsen hakkını korur, itiraz edersin. Kendinin ve başkalarının da haklarını ararsın. Velhasıl havanda su dövülüp durur. Tüm ilişkilerde çalışmaz gayret etmezsen, başarılı olamazsın. Aslında 5–6 yıl öncede büyüklerimiz bu konuları ele almıştı. Ama sakalları, edebiyatları olmadığı için sözleri bayat bulunmuştu. Şimdi dizi dövme zamanı. Dahası özümüz iyice dövülmeden uyanalım, üzerimizde ki ölü toprağını silkeleyip aslımıza dönelim.  Çünkü biz Türk’üz, Müslüman’ız ve de insanız.

Uyarsak mı? Soru işaretlerini sıralar, suçlu arar, duygu sömürüsüyle soruların arkasına saklanır, problemler çözümsüz kalır. Mesele niyet hayırsa, akıbet hayır olur. Karınca misali ateşi söndüremiyorsan doğru ve iyi yolda olmak, safını belli etmek gerekir. Her şey böyle başlar, damladan deryaya, dahası bir adım dahi atılmazsa eldekilerde gider. Sonuç mu? Kocaman bir manşet. Bize ne oldu?

Özgür Kurt