Dost oldu post

Dost bildiklerimiz...

Dost diyoruz, post oluyoruz.

Yollarına gül döküp, dikenleri kanaya-kanaya eziyoruz.

Bazen karanlıklarda kaybolup, gündüzleri sırf onlar için arşınlıyoruz. Her şeyi, her düşünceyi, her kelimeyi onlara bağlayıp hayatımızın en merkez noktasına, en önemli kısmına misafir ediyoruz.

Gönlümüze bırakılmış bir emanet gibi bakıyoruz onlara.

Her şey den sakınıyor, ufacık da olsa zarar gelmesin diye çabalıyoruz.

Sonra olan oluyor. Bakıyorsunuz bütün ömrünüzü verdiğiniz dostlarınız sizi artık post niyetine kullanıyor.

Dost diyoruz post oluyoruz...

Ağır geliyor bu hitabı taşımak, bu yükün altında uzunca boylu boyunca giden yolda yürümek.

Kısılıyor sesimiz, çekmiyor ayaklarımız, başımız gövdemiz ağır geliyor bunca yılgınlığın üstüne yeniden bir kez daha yıkılmışlığı kabullenmeyi.

Oysa daha dün, her şeyimizdi, canımızdı, kanımızdı..

Sizin için gözünü bile kırpmazdı, severdi, sayardı, sahip çıkardı. Ya abiden, ya abladan, ya kardeşten daha yakındı.

Şimdi noldu, diye düşünürüz.

Ama sadece düşünürüz. Artık o dostluğun ‘d’ si gitmiş Postluğun ‘p’ si gelmiştir yerine.

Hayat hep böyledir işte!

İnsanlar yeter ki birbirlerine muhtaç olmaya görsün. Tek bir hatayı yapmaya görsün. Bir anda silip atılıyor kenara.

Sonra ayıkla pirincin taşını ayıklayabilirsen!

Bu yazı 1779  kere okundu