O Halde!

Tükenilmeyi bekleyen ıztıraplar vardır insanın hayatında.

Kimileri geçeceğini umud eder, kimileri beklemeyi ve kimileri de ölmeyi.

Oysa bir karanlık bir aydınlığın habercisidir aslında.

Belki yüreğimize yağan kar taneleri kadar küçük, belki de bir dolu kadar ağır gelir ıztıraplar.

Ama bir yarenin sıcaklığı kadar sadıktır onlar bize.

Hiç bir zaman bitmeyeceğine inandığımız bütün yağmurlar, günü geldiğinde dinmeye mahkum olurlar.

Zamanın duvar saatlerinde kaldığı günlerde bile, koşarak gideriz yalnızlıkların arkasından.

Biz yarınların umutlarını bugünün zerrelerine değişmeyiz asla.

Duygusuzluğu takvim yapraklarına, bağlamak insanlığın kaçmak için en adaletsiz bahanesi olsa gerek.

Ne gerek var bütün bu serzenişlere.

Acı çekmekse, çekilmeye zorunlu bir hayattır.

Hayatın istediği acıysa, kaçmak niye. Hayatın vermek istediği mutluluksa kovalamak niye.

Bir yerlerde durup, mutluluğu mu bekleyeceğiz!

Yoksa kaçan kovalanır misali umutların peşinden mi gideceğiz?

Hani bir ölümdür tutturulmuş bütün acılarda.

Mutluyken neden ölümü istemez insanlar.

Kendimizden ve düşüncelerimizden başka suçlu yoktur.

Ne yaparsak biz kendi benliğimize yapıyoruz.

Yapmak isteğimizi tartmadan başlıyoruz adımlarımızı saymaya.

Neyi-niçin yapıyoruz sorgulamıyoruz hayatı.

Oysa sorguladıklarımızın ta kendisidir yaşamımız.

İnanmayan beyinlere inat, inanan yüreklerle asılıyız biz hayatın sillesine.

Köhne kaldırımların, kör yamaçlarında sallanan Yarenim!

Nedir bu izahatın, nedir bu isyanın...

Kaldır artık başını!

Yürü aydınlığa doğru...

Attığın adımdadır tek bir gerçeğin.!

Bu yazı 348  kere okundu