Yazar Salih Özbay yazdı…
“İslam'ın İlk Şehidi: Hz. Sümeyye
Bir annenin imanı, bir ümmetin şerefidir…
Mekke…
Henüz İslam güneşi yeni doğmuş, karanlıkların üzerine hakikat ışığı düşmeye başlamıştı. Fakat bu ışığı kabullenmek istemeyenler, zulmün ve cehaletin karanlığında direniyordu.
İslam'ı kabul edenler arasında öyle bir aile vardı ki imanları uğruna her türlü işkenceyi göze almışlardı. Yasir, eşi Sümeyye ve oğulları Ammar…
Onlar, Allah'ın birliğine ve Hz. Muhammed'i (s.a.v.) peygamberliğine inanmışlardı. Ancak bu inançları, Mekke'nin zalimlerinin öfkesini üzerlerine çekmişti.
Mekke'nin kavurucu sıcağında, kızgın kumların üzerine yatırılıyor, bedenlerine ağır işkenceler yapılıyor, imanlarından vazgeçmeleri isteniyordu.
Fakat onların gönlünde öyle bir iman vardı ki hiçbir zulüm onu söndüremiyordu.
Hz. Sümeyye, yaşlı ve güçsüz bir kadındı. Fakat imanının karşısında dağlar bile eğilirdi. Ebu Cehil ve onun gibiler, türlü işkencelerle onu korkutmaya, inancından vazgeçirmeye çalıştılar.
Ama o, Allah'a olan bağlılığından asla dönmedi.
Bir gün Allah Resulü (s.a.v.), Yasir ailesinin çektiği işkencelere şahit oldu. Onların yanından geçerken şu müjdeyi verdi:
“Sabredin ey Yasir ailesi! Sizin buluşma yeriniz cennettir.”
Bu söz, işkence altındaki o mübarek aile için bir teselli, gönülleri için bir umut oldu.
Zulüm devam etti…
Ebu Cehil, öfkesine yenik düşerek Hz. Sümeyye'yi mızrağıyla şehit etti.
O gün Mekke'nin kızgın kumları bir annenin kanına şahit oldu. Fakat o kan, İslam tarihine silinmeyecek bir şeref nişanı olarak yazıldı.
Hz. Sümeyye, İslam'ın ilk şehidi oldu.
Eşi Yasir de gördüğü işkenceler sonucunda hayatını kaybetti. Oğulları Ammar ise yaşadığı ağır zulümlere rağmen hayatta kaldı ve Allah Resulü'nün güzide sahabelerinden biri oldu.
Ammar, annesinin ve babasının hatırasını ömrü boyunca yüreğinde taşıdı.
Bugün aradan asırlar geçse de Hz. Sümeyye'nin adı anıldığında akla yalnızca bir şehadet değil; inancından taviz vermeyen bir yüreğin cesareti gelir.
Kıssadan hisse
Hz. Sümeyye bize gösterdi ki iman, yalnızca dil ile söylenen bir söz değil, gerektiğinde uğruna bedel ödenen bir gönül davasıdır.
Zulüm bedenleri yaralayabilir ama hakikate inanmış bir yüreği teslim alamaz.
Tarih nice hükümdarları, nice zalimleri unuttu. Fakat Allah yolunda can veren Hz. Sümeyye'yi unutmadı.
Çünkü bazı insanlar ölürken tarih yazdırır; bazı anneler ise şehadetleriyle bir ümmete ölümsüzlük dersi verir.
Rabbim Hz. Sümeyye'ye, Hz. Yasir'e ve bütün İslam şehitlerine rahmet eylesin.
Âmin. "İman, zulüm karşısında eğilmeyen yüreğin adıdır."
Kaynak: Salih Özbay: kaynak İbn Hacer'in el-İsâbe adlı eseri”