İlhamlarım var benim, kalbime ışık gösteren. Ayaklarımı ve düşüncelerimi harekete geçiren. 
Kırmızı çizgilerim var benim, aşılması ve ikna edilmesi zor duvarlarım. Cesaretlerime zincir vuran, içimi dağlayıp, kanımı donduran. 
Umutlarım var benim, yarınlarımı besleyen, korkularımla yüzleştiren. Acımasız ve katıksız duygularımla yüreğimi hedefleyen. 
Zorlarım var benim, imkansızlıklara bel bağlamış. Karanlığın ve aydınlığın girdabında boğulmaya yüz tutmuş çıkmazlarım, ayakta kalmaya çalışan düşlerim, düşüşlerim. 
Küsüşlerim var benim, aynaya baktığım gözlere, gülümseyen dudaklara, dokunduğum eşyalara. 
Kavgalarım var benim, bitip tükenmek bilmeyen, kendimde kendimi arayıp, bulamayışlarım ve yine- yeniden kendime dönüşlerim var benim. 
Oysa; bu kadar gereksiz olmamalıydı her şey. Bu kadar da mükemmellik istenmemeliydi kendinden. 
Dönme dolap gibi, aynı çemberin içinde dönüp durmamalıydı hedefler. Hayallere bir kurşun gibi sıkılmamalıydı gerçekler. 
Öncesi ve sonrası yoktu duyguların. Hep şimdileri vardı. Ne zaman ve nasıl yaşarsan yaşa hep aynı acı ya da umutla hissettiğin. 
Fakat kalkmalıydı her duygunun altından. Takılıp kalmamalıydı aynı yerde. Ya ezip geçmeli, ya da beraber yaşamayı öğrenmeliydi. Öyle köhne, öyle çaresiz ve bazen öyle sebepsiz. 
Olsun;
Bir de yılmayışlarım var benim. Yeniden ayağa kalkışlarım. Avuçlarımda sıkı-sımsıkı tuttuğum duygularım, yüreğim var benim. 
Hissedebilen ve hissettiren kocaman bir yüreğim var! Benim…