Bir Kandil Gecesini Hâlâ Unutmam
Emekli İmam Salih Özbay, Kadir Gecesi ile ilgili anısını paylaştı. “Bir Kandil Gecesini Hâlâ Unutmam” Diyen Salih Özbay’ın yazısı şöyle;
“Şimdi yaş kemale erdi… Amma 1950’li yıllardan bir kandil gecesi var ki, gözümü kapatsam hâlâ karşımdadır.
O vakitler yokluk vardı, ama kimse “yokuz” demezdi. Evde elektrik melektrik yok, gaz lambası yanar. Kandil gecesi olacak mı, annem sabahtan hamuru yoğurur, sessiz sedasız simit yapardı. Evde laf kalabalığı olmazdı; sanki duvarlar bile edebini takınırdı.
Akşama doğru kapılar tık tık çalınırdı. Komşu Lara iftariyelik getirirdi; bir tabakta helva, bir tabakta çörek, kimi de evinde ne varsa… “Kandil akşamı” der bırakırdı. Alan veren belli olmazdı. Annem tabağı boş çevirmez, “Komşu hakkı, Allah katında ağırdır” derdi. Ben de tabakları geri götürürdüm; her kapıda aynı kelam:
“Allah kabul etsin, kandiliniz mübarek ola…”
Babam hava kararırken tıraş olurdu. Aynaya fazla bakmazdı, “Bugün mübarek gece” derdi, o kadar. Bizim üstümüze başımıza da çeki düzen verirdi. Yamalıydı belki ama alnımız açık, yüzümüz pak olurdu.
Minarenin kandilleri yanınca köy susardı. Camiye doğru yürürdük; büyükler önde, biz arkada. Tahta kapı gıcırdar, içeride soba çıtırdar. Müezzin salavat getirdi mi, dedemin dudakları titrerdi. Elleri semadaydı. O an anlardım; dua lafla değil, yürekle edilir.
Namaz bitince kimse acele etmezdi. Avluda simit bölüşülür, hâl hatır sorulurdu. Bir simidi ikiye bölmek ayıp değil, sevaptı. Eve dönüşte babam elimden tutar, susardı. O suskunluk adamı adam ederdi.
Gece sobanın başında annem dua ederdi, babam başını öne eğerdi. Biz çocuklar o duaların içinde uykuya dalardık. Evde para yoktu belki ama huzur vardı, bereket vardı.
Şimdi her yer ışık, her şey bol…
Ama o günlerin kandil geceleri, insanın gönlünü yakan başka bir nurdu.
Allah o günlerin edebini, komşuluğunu, paylaşmasını bizden eksik etmesin.
Bu milleti kandil gecelerinin duasız bırakmasın.
Geçmişlerimize rahmet, dirilerimize iman, evlatlarımıza hayırlı yol nasip eylesin. Âmin.”
